((عاشق چشمان نازت))

       .

 

«به نام همتای تنهایی ها »

******

همیشه در رویاهایم با او بوده ام...

او را می دیدم... و او را صدا می کردم...

همیشه در رویاهایم دستم را در دستان گرمش می گذاشتم

و او عاشقانه دستم را می فشرد...

همیشه با او به باغی پر از گل می رفتم و او شاخه ای از

 گل سرخ عشق را به من می داد...

چه رویای شیرینی بود...

 وقتی با هم در جاده های زندگی قدم می زدیم...

چقدر شاعرانه بود وقتی واژه ی ( دوستت دارم ) را برای هم زمزمه می کردیم

 و عشق را در چشمان همدیگر می دیدیم...

رویاهایم را دوست دارم...

زیرا فقط در رویاهایم او را می بینم و احساسش می کنم...

چه ساده عاشقش شدم...

چه آسان در قلبم نفوذ کرد...

دوستش دارم... اما نمی دانم چرا؟

دوستش دارم... ولی!!!

کاش ثانیه ها به سرعت سپری می شدند و روز وصال می رسید...

ندای درونم را می شنوم... حرف هایی می زند که آزارم می دهد...

می ترسم... دلهره دارم...دلیل این همه ترس را نمی دانم...

همیشه آرزو می کنم که روزی رویاهایم تحقق یابند...

 اما ندای درونم چیز دیگری می گوید...

با این که می دانم دوست داشتن گناه است دوستش دارم

ولی همچنان می ترسم... 

 ترسم از روز سیاهی است بیایی و چه سود رفته باشم و بدانی که چه دیر آمده ای ...

       

           

         

 

نوشته شده توسط محسن در دوشنبه پنجم بهمن 1388 ساعت 23:58 موضوع | لینک ثابت

صدای اشک من ناقوس مرگ است

اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم سکوت را فراموش می کردی و تمامی ذرات وجودت عشق را فریاد می کردند اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم چشمهایم را می شستی و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم نگاهت را تا ابد بر من می دوختی تا من در سکوت نگاهـت با عشق زمینی تو به عرش بروم اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم هرگز دلـم را نمی شکستی گرچه خانه اهریـمـن شایسته ویرانیست ! اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم حتی لحظه ای مرا نمی آزردی که این غریبه تنها ، جز نگاهت پنجره ای و جز عشقت بهانه ای برای زیستن ندارد اگر می دانستی که چقدر دوستـت دارم دوستم می داشتی و مرا از این تـنهایی رها می کردی ای کاش تمام اینها را می دانستی ...

 

نوشته شده توسط محسن در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 ساعت 11:44 موضوع | لینک ثابت

شبی مست رفتم اندر ویرانه ای

ناگهان چشمم بیافتاد اندر خانه ای نرم نرمک پیش رفتم

 

در کنار پنجره تا که دیدم صحنه ی دیوانه ای

پیرمردی کور و فلج درگوشه ای

مادری مات و پریشان همچنان پروانه ای

پسرک از سوز سرما میزند دندان به هم

دختری مشغول عیش و نوش با بیگانه ای

پس از ان سوگند خوردم مست نروم بر در خانه ای

تا که بینم دختری عفت فروشد بهر نان خانه ای

 

 

 

نوشته شده توسط محسن در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 ساعت 9:33 موضوع | لینک ثابت

 

شبی در حال مستی تكیه بر جای خدا كردم

در آن یك شب خدایا من عجایب كارها كردم

جهان را روی هم كوبیدم از نو ساختم گیتی

ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم

كشیدم بر زمین از عرش، دنیادار سابق را

سخن واضح تر و بهتر بگویم كودتا كردم

خدا را بنده ی خود كرده خود گشتم خدای او

خدایی با تسلط هم به ارض و هم سما كردم

میان آب شستم سهر به سهر برنامه پیشین

هر آن چیزی كه از اول بود نابود و فنا كردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم

كشیدم پیش نقد و نسیه، بازی را رها كردم

نمازو روزه را تعطیل كردم، كعبه را بستم

وثاق بندگی را از ریاكاری جدا كردم

امام و قطب و پیغمبر نكردم در جهان منصوب

خدایی بر زمین و بر زمان بی كدخدا كردم

نكردم خلق ، ملا و فقید و زاهد و صوفی

نه تعیین بهر مردم مقتدا و پیشوا كردم

شدم خود عهده دار پیشوایی در همه عالم

به تیپا پیشوایان را به دور از پیش پا كردم

بدون اسقف و پاپ و كشیش و مفتی اعظم

خلایق را به امر حق شناسی آشنا كردم

نه آوردم به دنیا روضه خوان و مرشد و رمال

نه كس را مفتخور و هرزه و لات و گدا كردم

نمودم خلق را آسوده از شر ریاكاران

به قدرت در جهان خلع ید از اهل ریا كردم

ندادم فرصت مردم فریبی بر عباپوشان

نخواهم گفت آن كاری كه با اهل ریا كردم

به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر

میان خلق آنان را پی خدمت رها كردم

مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را

نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعا كردم

نكردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ایجاد

به مشتی بندگان آْبرومند اكتفا كردم

هر آنكس را كه میدانستم از اول بود فاسد

نكردم خلق و عالم را بری از هر جفا كردم

به جای جنس تازی آفریدم مردم دل پاك

قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم

سری داشت كو بر سر فكر استثمار كوبیدم

دگر قانون استثمار را زیر پا كردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم

سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم

نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مكنت

نه جمعی را به درد بی نوایی مبتلا كردم

نه یك بی آبرویی را هزار گنج بخشیدم

نه بر یك آبرومندی دوصد ظلم و جفا كردم

نكردم هیچ فردی را قرین محنت و خواری

گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم

به جای آنكه مردم گذارم در غم و ذلت

گره از كارهای مردم غم دیده وا كردم

به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون

به الطاف خدایی درد مردم را دوا كردم

جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعیض

تمام بندگان خویش را از خود رضا كردم

نگویندم كه تاریكی به كفشت هست از اول

نكردم خلق شیطان را عجب كاری به جا كردم

چو میدانستم از اول كه در آخر چه خواهد شد

نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم

نكردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم

خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفا كردم

زمن سر زد هزاران كار دیگر تا سحر لیكن

چو از خود بی خود بودم ندانسته چه ها كردم

سحر چون گشت از مستی شدم هوشیار

خدایا در پناه می جسارت بر خدا كردم

شدم بار دگر یك بنده درگاه او گفتم

خداوندا نفهمیدم خطا كردم ....

 

 

نوشته شده توسط محسن در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 ساعت 9:9 موضوع | لینک ثابت

 

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم

نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم

تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم

شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری و می دانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم


به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

 

 

 

نوشته شده توسط محسن در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387 ساعت 10:4 موضوع | لینک ثابت

 all the people say sky is blue

but my sky is brown

 beacuse your eyes my sky

 

همه ی مردم میگن آسمون آبیه اما آسمون من قهوه ایه چون چشمای تو آسمون منه ...

 

نوشته شده توسط محسن در یکشنبه هفتم مهر 1387 ساعت 13:24 موضوع | لینک ثابت

 

دیروزی ها راببخش 

 به امروزی ها نگاه کن 

 فرداها خود خواهند شناخت تو را ...

در زندگي به دو چيز هيچوقت اعتماد نكن:

اول به عشق  دوم به خورشيد

هر دو غروب خواهند كرد

 

  

 

نوشته شده توسط محسن در شنبه دوازدهم مرداد 1387 ساعت 17:6 موضوع | لینک ثابت

نامه عاشقانه پسر 9 ساله به دختر همسايشون!

 

 

نوشته شده توسط محسن در جمعه یازدهم مرداد 1387 ساعت 15:51 موضوع | لینک ثابت